Bariery I Uwarunkowania Rozwoju Rolnictwa Ekologicznego Na Poziomie Lokalnym – Studium Przypadku Powiatu Przysuskiego

Celem badania była identyfikacja głównych barier i możliwości rozwoju rolnictwa ekologicznego na poziomie lokalnym, na przykładzie studium przypadku powiatu przysuskiego. Analizowano dane wtórne dotyczące rozwoju rolnictwa ekologicznego w Polsce, a także przeprowadzono badania empiryczne wśród 30 rolników (z 10 gospodarstw ekologicznych i 20 konwencjonalnych). W badaniu wykorzystano analizę opisową oraz test Fishera, który jest odpowiedni dla małych prób. Wyniki wskazują, że najistotniejszymi barierami dla rozwoju rolnictwa ekologicznego są ograniczony dostęp do rynków zbytu, niski popyt na produkty ekologiczne, wysokie koszty produkcji i obciążenia administracyjne związane z procedurami certyfikacji. Rolnicy konwencjonalni wykazali małe zainteresowanie przestawianiem swoich gospodarstw na ekologiczne systemy produkcji, głównie ze względu na ryzyko ekonomiczne, brak stabilnych kanałów sprzedaży oraz niewystarczający dostęp do wiedzy i usług doradczych. Ponadto na podstawie analiz można wnioskować, że wyższy poziom wykształcenia pozytywnie wpływa na otwartość rolników do przyjmowania praktyk przyjaznych dla środowiska. Wyniki badań pozwalają wnioskować, że rozwój rolnictwa ekologicznego wymaga silniejszego wsparcia instytucjonalnego, ekspansji rynków lokalnych i wdrożenia ukierunkowanych działań informacyjnych i doradczych.